Бидний дунд үлдэх ёстой нууц алдагдсанд л гомддог

Хол амьдрал гэдэг өөрөө хэцүү. Бид гурван жилийн турш тусдаа амьдарч, би хотод хоёр хүүхдээ харж, нөхөр маань Солонгост ажиллаж байгаа. Энэ хугацаанд олон зүйл өөрчлөгдөж, бидний харилцаанд ч сорилт их тохиолдсон. Тэр намайг араар тавьсныг би дотроо нэг их гомдол болгон тээж явдаггүй. Магадгүй хол зай, цаг хугацааны эрхэнд ийм зүйл тохиолдсон байх гэж өөрийгөө аргаддаг.

Харин надад хамгийн хүнд туссан зүйл бол бид хоёрын хооронд, зөвхөн бидний дунд үлдэх ёстой байсан нандин, хувийн зүйлсийг тэр өөр хүнд ярьсан явдал. Хүн болгонд бусдаас нууж, зөвхөн итгэж найдаж явдаг нэг орон зай байдаг. Гэр бүл гэдэг тэр орон зайг хамгаалж, хадгалж байх ёстой хамгийн дотно хүрээ гэж би боддог. Гэтэл тэр хүрээ эвдэрч, миний хувийн зүйлс өөр хүний ярианы сэдэв болсон нь сэтгэлд минь гүн шарх үлдээсэн.

Би урвалтаас илүүтэй итгэлийг минь алдсанд, бидний дунд үлдэх ёстой нууц алдагдсанд л гомддог. Тэр мэдрэмж одоо хүртэл зүрхэнд минь үлдэж, хааяа дахин сэдэрч, өвтгөсөөр байдаг. Энэ л миний салах шалтгаан болсон доо. Одоо үнэхээр тайван жаргалтай амьдарч байгаа. Тэр муу хүнээс зайгаас авсандаа баярлаад ханадаггүй. Хүүхдүүдээ бодохгүй өөр хүний 3-хүүхдийг хайрлана гээд явсан даа…