Дэлхийн 2-р дайны хамгийн харгис нууц: “Тайвшруулах эмэгтэйчүүд” буюу албадан бэлгийн боолчлолын үнэн түүх!

Японы эзэнт гүрний армиас хэрэгжүүлсэн албадан биеэ үнэлэлтийн асар том сүлжээ, охид бүсгүйчүүдийг хууран мэхэлж дайны фронт руу туусан арга хэлбэр, бие махбод болон сэтгэл санааны аймшигт тамлал болон өнөөг хүртэл шийдвэрлэгдээгүй түүхэн маргаан.

Дэлхийн 2-р дайны жилүүдэд (ялангуяа 1932-1945 онуудад) Ази, Номхон далайн бүс нутагт Японы эзэнт гүрний цэргүүдийн үйлдсэн хамгийн аймшигт, хүн төрөлхтний эсрэг гэмт хэргүүдийн нэг бол “Тайвшруулах станц” (Ianjo / Comfort Stations) нэрийн дор хэрэгжүүлсэн албадан бэлгийн боолчлолын систем юм. Энэхүү систем нь хувийн чанартай завхайрал бус, харин Японы засгийн газар, цэргийн штабаас албан ёсоор төлөвлөж, санхүүжүүлж, зохион байгуулсан цар хүрээ өргөнтэй тогтолцоо байв.

1. Системийн үүсэл ба гол бай: Хэн байсан бэ?

Японы арми 1937 онд Хятадын Нанкин хотыг эзлэх үеэр цэргүүд нь орон нутгийн эмэгтэйчүүдийг маш хэрцгийгээр хүчирхийлсэн нь олон улсын хэмжээнд томоохон дуулиан тарьж, армийн нэр хүндийг унагажээ. Үүнээс урьдчилан сэргийлэх, мөн цэргүүдийн дунд тэмбүү болон бэлгийн замын халдварт өвчин газар авахаас сэргийлэх нэрийн дор Японы цэргийн удирдлагууд “албан ёсны эмэгтэйчүүдийн байр”-ыг байгуулах шийдвэр гаргажээ.

• Нас болон гарал үүсэл: Хохирогчдын дийлэнх нь 13-аас 20 хүртэлх насны өсвөр насны охид байсан бөгөөд хамгийн бага нь дөнгөж 10-12 настай байжээ.

• Хаанаас цуглуулсан бэ? Эдгээр эмэгтэйчүүдийн олонх нь тухайн үед Японы колони байсан Солонгос улсаас гадна Хятад, Тайвань, Филиппин, Индонез, Вьетнам болон зарим талаар Голландын эмэгтэйчүүд (Индонезид байсан) байв. Нийт хохирогчдын тоог түүхчид 50,000-аас 200,000 (зарим судалгаагаар 400,000 хүртэл) хүн байсан гэж үздэг бөгөөд үүний дийлэнх буюу олонх нь солонгос охид байжээ.

2. Хуурамч амлалт ба хүчирхийллээр дүүрэн өдрүүд

Эдгээр охидыг ямар замаар фронт руу авчирдаг байсан нь маш нарийн зохион байгуулагдсан залилан байв.

• Ажлын байрны хуурамч зар: Ядуу зүдүү амьдралтай, өрөнд орсон гэр бүлийн охидод “Цэргийн эмнэлэгт сувилагч хийнэ”, “Үйлдвэрт өндөр цалинтай ажиллана”, “Цайны газарт тусална” гэж хуурч, бичиг баримтыг нь хураан авдаг байв. Зарим тохиолдолд гудамднаас шууд хүчээр баривчилж, ачааны машин болон цэргийн хөлөг онгоцоор дайны халуун цэгүүд рүү тээвэрлэжээ.

• “Амьд цогцос” болсон нь: Фронтын шугам дээр байрлах “тайвшруулах станц”-уудад хоригдсон охид өдөрт 20-30 хүртэлх цэргийн бэлгийн хүчирхийлэлд өртдөг байв. Тэднийг жижигхэн бетон өрөөнд хорьж, ямар ч эрх чөлөөгүй, эмнэлгийн тусламжгүйгээр амьдардаг байжээ. Өвдсөн, жирэмсэн болсон эсвэл эсэргүүцсэн охидыг зэрлэгээр тамлаж, эсвэл шууд буудаж хороодог байсан байна.

3. Дайны дагавар ба нуугдмал байдал

1945 онд Дэлхийн 2-р дайн өндөрлөж, Японы арми ялагдах үед Японы эрх баригчид энэхүү гэмт хэргийнхээ ул мөрийг баллахын тулд маш харгис алхам хийжээ.

• Зарим фронт дээр япон цэргүүд тайвшруулах станц дахь эмэгтэйчүүдийг бөөнөөр нь буудаж устгасан бол зарим хэсгийг нь зүгээр л орхиж зугтсан байна.

• Амьд үлдсэн цөөн хэдэн эмэгтэйчүүд эх орондоо буцаж ирсэн ч нийгмийн хатуу үзэл, ичгүүр зовлонгоос болоод энэ тухайгаа насан туршдаа амаа хамхиж, нууцлан амьдрахад хүржээ. Тэдний бие махбод болон сэтгэхүйд нөхөж баршгүй гүн шарх үлдсэн байв.

4. Шантаршгүй тэмцэл ба өнөөгийн нөхцөл байдал

Энэхүү аймшигт үнэн олон арван жилийн турш нууц хэвээр байсан ч 1990 оны эхэн үеэс өмнө нь хохирогч болж байсан ахмад настай эмэгтэйчүүд (солонгос эмэгтэй болох Ким Хак-сун тэргүүтэй зоригт бүсгүйчүүд) дуу хоолойгоо өргөж, ил тод мэдэгдэл хийснээр дэлхий нийт энэ тухай мэдсэн юм.

• Долоо хоногийн лхагва гарагийн жагсаал: Өмнөд Солонгосын нийслэл Сөүл дэх Японы Элчин сайдын яамны гадна хохирогч эмэгтэйчүүд болон тэднийг дэмжигчид олон арван жилийн турш долоо хоног бүр тайван жагсаал хийж, Япон улсаас албан ёсны уучлалт гуйх, хохирогчдод төрийн хэмжээний нөхөн төлбөр олгохыг шаардсаар ирсэн.

• Эвлэрлийн хөшөө: Дэлхийн олон оронд (Солонгос, АНУ, Германы зарим хотуудад) “Тайвшруулах эмэгтэйчүүд”-ийн дурсгалыг хүндэтгэсэн бяцхан охины хөшөө босгосон нь дипломат маргааны гол сэдэв болдог. Япон улсын засгийн газар энэ асуудлыг “1965 оны гэрээгээр бүрэн шийдвэрлэгдсэн” гэж үзэж, албан ёсны бүрэн хэмжээний уучлалт гуйхаас цааргалсаар байгаа нь хоёр орны харилцааг үргэлж хурцадмал байлгадаг хамгийн эмзэг сэдэв юм.