ЭРГЭН ХАРАХАД…

Би маш хатуу эцгийн гар дээр өссөн…
Тэр бол тууштай, буулт хийдэггүй, дэндүү өндөр шаардлагатай хүн байлаа…

Дал хүрсэн ч Дархан аварга

Манай гэр бүл яг л цэргийн дэг журам шиг: тодорхой дүрэм, хатуу цагийн хуваарь, ямар нэг зүйл буруудвал хариуцлагыг яс тооцдог байв…
Гэртээ оройтож ирэх, зөвшөөрөлгүй үдэшлэгт явах, түүний оролцоогүйгээр том шийдвэр гаргах эрх надад байсангүй…
Үнэнийг хэлэхэд, өсвөр насандаа би түүнийг үүнээс нь болоод үзэн яддаг байлаа…
Аав минь миний сурлагыг яг л шонхор шиг ажигладаг байв…
Найз нөхдийн хүрээллийг минь шалгаж, чөлөөт цагийн минь цаг минут бүрийг хянана…
Тэр намайг хичээлээ хийх, эхлүүлсэн зүйлээ дуусгах, гоншигнохоо больж амьдралдаа эзэн болохыг шаарддаг байлаа…
Тэнд ямар ч тохиролцоо байхгүй…
Найзууд маань шөнийн клубт явж байхад би номонд нухлагдаж, бусад нь үд дунд хүртэл унтаж байхад би хийх ёстой гэрийн ажлынхаа жагсаалтыг дуусгаж суудаг байв…
Тэр үед би үеэлүүдээ хардаг байлаа…
Манай авга ах ааваас минь тэс өөр—яг л найз шиг “күүл”, орчин үеийн аав байв…
Тэр тэдэнд хэзээ ч шахалт үзүүлдэггүй байлаа…
Хүссэн бүхнийг нь хийлгэж, муу дүнг нь тоодоггүй, сахилга батын талаар ганц ч үг хэлдэггүй байв…
Гэр бүлийн цугларалтууд дээр тэд авга ахтай тоглоом шоглоом хийж, хүссэн зүйлээ авахуулахаар түүнийг хялбархан аргалж байгааг харахад надад үнэхээр атаархмаар санагддаг байж билээ…
Намайг алхам бүрээ тайлбарлаж, зөвтгөх шаардлагатай байхад тэд яг л эрвээхэй шиг хөнгөн, санаа зовох зүйлгүй амьдардаг байв…
Тэд их сургуулиа хаяж, улирал бүр мэргэжлээ сольж, олон төсөл эхлүүлдэг ч нэгийг нь ч дуусгадаггүй байлаа…
Хэн ч тэдэнд ганц үг хэлдэггүй байв…
Миний хувьд авга ах маань баатар, харин аав маань шоронгийн хуяг шиг санагддаг байсан юм…
Гэвч цаг хугацаа бүх зүйлийг өөр өнцгөөс харуулдаг ажээ…
Би боловсролоо эзэмшиж, зэрэг хамгаалж, карьераа босголоо…
Би өөрийгөө хэрхэн тэжээх, амьдралын цохилтыг хэрхэн даван туулж үргэлжлүүлэн алхах, ажлын эцсийн хугацааг хэрхэн барих, өөрийнхөө асуудлыг өөр хүнээр шийдүүлэх гэж хүлээхээ болих зэрэгт суралцсан…
Өнөөдөр надад тогтвортой байдал, хүчирхэг зан чанар, ган мэт хатуужил бий…
Энэ бүхэн төгс байсан гэж хэлэхгүй ч, түүний шаардлага намайг амьдралд нугарашгүй насанд хүрэгч болгон давтсан юм…
Харин миний үеэлүүд одоо хүртэл хэн нэгэн тэднийг аврахыг хүлээсээр сууна…
Тэд сургуулиа хэзээ ч төгсөөгүй, тогтвортой ажил хийж чаддаггүй, үргэлж л ямар нэг “шинэ зүйл” эхлүүлж байна гэж явдаг…
Тэд сайн хүмүүс, гэхдээ маш их зүдэрч байгаа—тодорхой чиг зүггүй, дотоод суурь хүмүүжилгүйгээр урсгалаараа явж байгаа…
Тэд амьдрал хэчнээн шударга бус байгаа тухай, хэн ч тэдэнд “тусламжийн гар” сунгаагүй тухай байнга гомдоллодог…
Өнөөдөр би энэ бүгдийг өөр нүдээр харж байна…
Би харгислалыг өмөөрөхгүй, гэхдээ би сахилга батыг буруутгахгүй…
Миний аав бусад шиг зөөлөн байгаагүй ч, тэр тууштай байсан…
Тэр надад амар хялбар залуу насыг бэлэглээгүй—тэр надад хатуу ертөнцөд амьд үлдэх зэвсгийг өгсөн юм…
Олон жилийн турш би түүнийг “хэтэрч байна” гэж боддог байсан ч, яг тэр хатуу шугам л намайг замаас минь гаргаагүй гэдгийг одоо л ойлгож байна…
Хүүхэд бүрийг цэргийн сургуулилт шиг хатуу хүмүүжүүлэх хэрэгтэй гэж би хэлэхгүй…
Гэхдээ нэг зүйлийг би мэднэ:
Өнөөдөр шүүмжлэгдэх болсон тэр л зүйлс урьд өмнө нь чадварлаг, хариуцлагатай насанд хүрэгчдийг бэлтгэдэг байсан юм…
Бид залуу насандаа “дарангуйлал” гэж андуурдаг байсан зүйл маань насанд хүрэх үед амьдралын маань бат бөх суурь болж хувирдаг ажээ… See less