Залуу насаа дэмий зүйлд үрээд байгаа ч юм шиг

Би өнөөдөр өөрт тохиолдоод байгаа сэтгэл зүйн эргэлзээ, шаналлынхаа талаар та бүхэнтэй илэн далангүй ярилцахаар шийдлээ. Би одоо АНУ-д суралцангаа ажилладаг, энэ зун дөнгөж 20 нас хүрэх залуу. Анх ээж ааваасаа ганц ч төгрөгийн тусламж авалгүй, ердөө хоёрхон чемодан хувцастайгаа эх орноосоо гарч байсан бол өнөөдөр хүний нутагт өөрийн гэсэн орон зайг бий болгож, хоолтой, орон байртай, хангалуун сайхан амьдарч байна.

Би уг нь ирээдүйн ханийнхаа хувьд хамгийн халамжтай, үнэ цэнэтэй, дэлхийн хамгийн аз жаргалтай бүсгүй болгохыг хүсдэг зарчимч залуу. Гэвч надад сэтгэлээс огт гардаггүй нэгэн шарх бий. Тэр бол салан тусгаарлаад жил гаруйн хугацаа өнгөрч буй анхны хайр маань юм.

Үнэнийг хэлэхэд би гадаад төрх, нуруу турууны хувьд давгүй болохоор араас минь гүйж, бүхнээ зориулахад бэлэн бүсгүйчүүд цөөнгүй байдаг. Гэтэл миний доторх “би” одоог хүртэл тэр нэгэн салсан охинд өөрийгөө ямар мундаг явж байгааг, хэн болсноо батлан харуулах гэж л өдөр бүр үхэн хатан зүтгээд байгаа юм шиг санагдах боллоо. Эргээд бодоход ердөө нэг л эмэгтэйгээс болж хамаг энерги, залуу насаа дэмий зүйлд үрээд байгаа ч юм шиг гунигтай зангилаа дотор минь үүсчихээд байна.

Төлөвлөгөөгөөр бол сургуулиа дүүргээд Монголдоо буцаж очиж сайхан ханьтай болон гэрлэх бодолтой. Гэвч энд ганцаараа, дээрээс нь тэр бүх сэтгэлийн бодлуудаа тээж явсаар тэр хугацааг хүртэл тэсэхэд үнэхээр сэтгэл зүйн хувьд хүнд байна. Би энэ сайтын идэвхтэй уншигч болоод 8-р ангиасаа хойш олон жил болжээ. Энэ бол миний бичиж буй анхны захидал юм. Намайг насаар минь басахгүйгээр, амьдралын туршлагатай ах эгч нар маань сэтгэлийн үгээ хэлж, зөвлөөч гэж хүсэж байна.