Хэн нэгэнд

Би одоо 30 настай залуу. Би өөрийгөө зөвтгөх гэж энэ захиаг бичээгүй. Харин олон жил хэлж чадаагүй зүйлээ үнэнээр нь хэлэх гэж бичиж байна. Гаднаас нь харахад надад бүх зүйл байгаа мэт. Гэр бүлтэй, хүүхдүүдтэй, үүрэг хариуцлагаа үүрдэг нэгэн эр хүн. Гэвч дотроо би удаан хугацаанд ганцаардаж явжээ.

Надад зөвхөн бие махбодийн ойр дотно байдал дутаагүй. Надад сонсогдох мэдрэмж дутаж байлаа. Хүсэгддэг байх мэдрэмж дутаж байлаа. Хэн нэгэн миний дотоод ертөнцийг сонирхож, намайг ойлгохыг хүсдэг байх тэр мэдрэмж дутаж байлаа. Би төгс хүн биш. Алдаа гаргасан. Магадгүй олон зүйлээ дотроо хадгалсан. Магадгүй өөрийгөө ойлгуулах гэж хангалттай хичээгээгүй үе ч бий. Гэхдээ нэг л зүйл үнэн.

Би хайрлуулахыг хүсдэг. Би хэрэгтэй хүн мэт мэдрэгдэхийг хүсдэг. Би зөвхөн аав, нөхөр, ажил хийдэг хүн биш, бас мэдрэмжтэй, хүсэл мөрөөдөлтэй, халуун дулаан сэтгэл хүсдэг хүн гэдгээ мэдрэхийг хүсдэг. Энэ захидал хэнд хүрэхийг би мэдэхгүй. Гэхдээ хэрэв чи ч бас хаа нэгтээ дотроо ганцаардаж явдаг бол, би чиний тэр мэдрэмжийг ойлгож магадгүй юм. Учир нь би ч гэсэн яг тийм мэдрэмжтэй удаан хамт амьдарсан хүн. Нэг зүйлийг би эхнээс нь үнэнээр хэлмээр байна. Энэ бол хайр хайж байгаа хүний захиа биш.

Хайр гэдэг үг хэтэрхий том бөгөөд хэтэрхий хариуцлагатай зүйл гэж би боддог. Би хэн нэгэнд амлалт өгөх гэж байгаа юм биш. Бас хэн нэгний амьдралыг өөрчлөх гэж байгаа юм биш. Харин би удаан хугацаанд дотроо хадгалсан хоосрол, ганцаардал, үгүйллийг ойлгох хүнийг хайж байгаа юм. Зарим хүмүүс өлсдөг шиг, зарим хүмүүс дулаан гэр үгүйлдэг шиг, зарим хүмүүс зүгээр л хүний халуун сэтгэл, ойлголцол үгүйлдэг байх.

Би магадгүй яг тэр зүйлээ л үгүйлж явна. Надад төгс хүн хэрэггүй. Надад намайг аврах хүн ч хэрэггүй. Зүгээр л хоёр хүн нэг нэгнийхээ дотор нуусан шарх, үгүйллийг ойлгож чаддаг тийм тайван орон зай хэрэгтэй санагддаг. Хэрэв энэ мэдрэмжийг хайр гэж нэрлэдэггүй бол өөр ямар нэр өгөхийг би мэдэхгүй. Гэхдээ энэ нь хүсэл тачаалаас ч том, хайр дурлалаас ч өөр зүйл мэт санагддаг.