Би эх орноо орхимооргүй байна

Сайн байцгаана уу. Энэ захидлыг уншиж байгаа хүмүүсээс нэг л зүйл хүсье, хэл амаар доромжлохын оронд ойлгохыг оролдоосой. Би 30 гарч яваа ижил хүйстэн залуу. 30 хүрэхээс их айдаг байлаа. “Амьдрал эхэлчихсэн байх ёстой нас” гэж өөртөө босго тавьчихсан байсан юм шиг. Харин одоо бодоход 30 гэдэг аймшигтай тоо биш, харин өөрийгөө нууж амьдрах нь л аймшигтай санагдаж байна.

Өдий насны ганц бие эрэгтэй хүнийг манайд зүгээр орхидоггүй юм байна. “Хүнтэй суухгүй юм уу?”, “Нас чинь оройтлоо”, “Хүүхэдтэй болмооргүй байна уу?” гэх мэт асуултууд өдөр тутмын байцаалт шиг. Хэрвээ би гетеросекс байсан бол магадгүй аль хэдийнэ гэр бүлтэй, хүүхэдтэй байх байсан байх. Гэхдээ би өөр.

Ижил хүйстэн гэдгээ нууж амьдрах амаргүй. Гэрийнхэндээ үнэнийг хэлээгүй. Байрны зээлээ төлөөд үлдсэн мөнгө бага байна, болзоонд явах боломжгүй гэж худал хэлж хэсэг хаацайлж явна. Үнэндээ бол болзооны мөнгө биш, болзооны эрх чөлөө л надад дутаж байна.

Найзууд бүр хэцүү. Арван жилийн, их сургуулийн найзуудтайгаа хүртэл холбоогоо тасалсан. Учир нь хүнтэй суухгүй байгааг минь гайхаж, байцааж, зарим нь согтуудаа “гомо” гэж дуудах нь ч бий. Заримд нь зориг гаргаж хэлсэн ч, ойлгосон мэт хэрнээ “Нэг хүүхэн байна танилцчих” гэх нь бас л өөрөөр дарамталж байгаа хэрэг. Уурлах гэхээр найзууд. Дуугүй өнгөрөхөөр өөрийгөө гомдоочих шиг.

Ажил дээр ч ялгаагүй. Нэг удаа согтсон хойно утсыг минь ухаж “хайр” гэсэн дугаар байна уу гэж шалгаж, байхгүй болохоор эвгүй байдалд оруулсан. Тэгээд л худал яриа үргэлжилнэ. Найз охинтой гэж хэлсэн, тэр “найз охин”-ы тухайгаа ч зохионо. Заримдаа өөрийгөө жүжигчин болчихсон юм шиг л мэдэрнэ.

Хамгийн хэцүү нь — би ижил хүйстнүүдээс ч зайгаа барьж эхэлсэн. Зарим эмэгтэйлэг зан авиртай залуусыг харахаар дургүй хүрдэг. Магадгүй энэ нь миний өөрийгөө хүлээн зөвшөөрөөгүй хэсэг байх. Өөртэйгээ хүртэл эвлэрч амжаагүй хүн бусдыг яаж ойлгох билээ дээ.

Сүүлийн гурван жилд 3–4 хүнтэй уулзсан. Сүүлчийн хүнтэй хэсэг хамт байсан ч сэтгэл гүн шархтай үлдсэн. Дахиж тийм өвдөлт мэдрэхийг хүсээгүй учраас хайхаа больсон ч байж магад. Заримдаа “залуу байсан бол илүү боломж байсан болов уу” гэж бодогдоно. Гэхдээ магадгүй асуудал насандаа биш, айдасандаа байсан ч юм билүү.

Ойрын хугацаанд гадагшаа явах бодолтой байна. Хамгийн сайн найз, гэрийнхэнээсээ нууж явна. Тэднийхээ өмнө “сайн залуу” хэвээр үлдэхийг хүсэж байна. Гэхдээ дотроо бол хоёр өөр хүн шиг амьдарч байгаагаасаа залхаж байна. Хэн дуртай нь “гомо” гэж доромжлохгүй, айж ичихгүй амьдрах газар руу явчихмаар санагдах үе бий.

Гэхдээ би эх орноо орхимооргүй байна. Мэргэжлээрээ ажиллаад, бага ч гэсэн хувь нэмэр оруулж амьдрахыг хүсдэг. Зүгээр л айдасгүй, хоёрдмол амьдралгүй байхыг л хүсэж байна. Нэг зүйлийг хэлмээр байна. Ижил хүйстэн хүмүүс бол энэ улсын л нэг хэсэг. Бүгд адилгүй. Сайнтай, муутай. Хийж бүтээх хүсэлтэй жирийн л хүмүүс. Хэдхэн хүний алдаагаар бүгдийг дүгнэх хэрэггүй.

Хэрвээ ижил хүйстэн байх нь “сонголт” гэж боддог хүн байвал нэг асуулт үлдээе. Та хэзээ, хэдэн настайдаа гетеросекс байхаар шийдсэн бэ? Ирээдүйд над шиг хүмүүс айж ичиж, нууж хааж амьдрахгүйгээр эх орондоо тайван амьдарч чадна гэдэгт итгэмээр байна. Магадгүй тэр ирээдүй ойрхон ч байж болох юм.