Дагуулж ирж эмээдээ танилцуулна аа яадгийн…

Хүний хүү харийн нутагт ном эрдэм сурахаар мордох боллоо. 19-хон насандаа аав ээжгүй эмээгийнхээ гар дээр өссөн би хол одож эмээгээ үлдээх нь. Миний аав намайг багад өвчнөөр өөд болж, ээж өөр хүнтэй дэр нэгтгэж явснаас хойш эмээ дээрээ өссөн. Миний ганц эрдэнэ бол эмээ. Миний сурах сургууль халуун чийглэг Вьетнамд. Очоод бүх зүйл сонин танил бус. Гэхдээ л амархан даслаа. Халуун тул дулаан хувцас гэж мэдэхгүй энэ газар охид хүүхнүүд нь нимгэн хөнгөн хувцаслааад биеийн бүх галбираа ил гаргасан жижигхэн иргэдтэй улсад иржээ.

Харин би энд сагсчин шиг л гозгор байна аа харин. Хичээл хүнд биш хэлний бэлтгэл. Харин оюутны байрны хажууханд амталсан будааны бөмбөлөг зардаг жаахан охин намайг гижигдээд байхын. Яаж ийгээд л танилцлаа. Ажлаа хийж байх даа доош харсан ноомой царайтай охин надтай уулзахдаа тас тас хийтэл чанга инээгээд шал өөр хүн болчихно. Ингээд найзтай боллоо. Монголд найз охин байгаагүй. Эцэг эхгүй Толгойтын гэр хорооллын өнчин хүүг тоох амьтан байгаагүй юм даа. Тиймээс хичээлдээ л шамддаг байлаа. Энд харин жижигхээн өхөөрдөм найзтай болчихлоо. Бид гараасаа хөтлөлцөөд далайн эргээр алхах дуртай. Тэр шулганаад би ойлгох гэж хичээгээд. Гэрийнх нь хажууд модны хожуул дээр газраас хөндий барьсан авсаархан байшин байдаг. Тэр бол бид хоёрын диваажин.

Тэрнийхээ миний дээр яаж уян налархай бүжиглэж байгааг харж, хөөрхөн ягаахан нууц руу нь миний хар азарга яаж бахдалтай орж байгааг харах дуртай. Жижгхэн хөхийг нь илж, гөлгөр арьстай гуяыг нь базах дуртай. Нимгэн уруултай амыг нь озож, гозолзож байгаа хэлийг нь хөхөх дуртай. Бүсэлхийгээр нь чанга тэврээд цагаан хүзүүнд нь уруулаа наагаад, бие дотор нь дуусгах дуртай. Одоогоор ийм л байна. Хайр гэж иймээр л мэднэ. Цаашдаа хайр дэлгэрч мэдлэг гүнзгийрэх биз дээ. Энэ намар амралтаараа нутаг буцахдаа дагуулж ирж эмээдээ танилцуулна аа яадгийн…