Эр хүн ийм зүйлийг сэтгэлдээ хүлээж авч чаддаггүй юм байна…

Би одоо 30 нэлээн гарч яваа, гурван охин, нэг хүүгийн ээж. Надаас 7 ах нөхөртэйгөө суугаад олон жил болжээ. Уг нь би бүжигчин мэргэжилтэй, өөрийн гэсэн мөрөөдөлтэй эмэгтэй байсан ч гэр бүл, нөхрөө гэсээр залуу нас, карьераа бүгдийг нь орхисон. Анх бидний амьдрал сайхан эхэлсэн ч сүүлийн жилүүдэд нөхөр маань өөр эмэгтэйчүүдтэй хутгалдаж, хувцсандаа уруулын будагтай ирэх нь энгийн үзэгдэл болсон юм. Бүр сүүлдээ бүх хэмжээ хязгаарыг даван надад бэлгийн замын халдварт өвчин халдааж, сэтгэлийг минь өчүүхэн ч хайрлахгүй туйлд нь хүртэл гомдоосон.

Би түүний төлөө бүхнийг зориулсан. Хүүтэй болохыг хүсдэг байсан болохоор нь БНХАУ, Солонгос руу хамт явж, үр хөврөл суулгуулан байж хүүгээ төрүүлж өгсөн. Одоо хүү минь 5 настай. Гэвч тэр намайг эмэгтэй хүн гэж харахаа больж, ерөөсөө үнэлээгүй. Намайг юу ч биш болгож байгааг хараад сэтгэл зүйн гүн хямралд орсон би “Би ч гэсэн яадаг юм” гэсэн буруу бодолдоо хөтлөгдөн өөр залуутай нэг удаа ойртсон юм. Энэ нь дурлал, сэтгэл байгаагүй, ердөө л өөрт ирсэн гомдлын хариуд гаргасан миний алдаа байлаа.

Тэгээд сэтгэлийн доторх гомдол арай нимгэрэхэд өөрийн гаргасан алдаагаа нөхөртөө илэн далангүй хэлсэн. Гэвч эр хүн ийм зүйлийг сэтгэлдээ хүлээж авч чаддаггүй юм байна. Тэр цагаас хойш намайг доромжилж, заналхийлэн байнга биед маань халдах боллоо. Зодуулсны улмаас миний хавирга, шүд хугарч, эрүүл мэндээрээ асар их хохирсон. Намайг “Үхээд өгвөл баярлана” гэж хүртэл зүхдэг.

Би өвдөж хэвтэхэд нь асарч, хайрласаар ирсэн. Одоо ч сэтгэлд минь хайрын үлдэгдэл байгаа ч түүнтэй цаашид амьдрах ямар ч боломжгүйг ойлгосон. Энэ бол жинхэнэ хайр биш, ердөө л намайг өөрийн эд хэрэглэл мэт санаж, өөрөө дураараа авирладаг дээрэнгүй зан. Дөнгөж 30 гарч яваа насандаа хүчирхийлэгчийн гар хөл болж, доромжлолын бай болж амьдрахыг хүсэхгүй байна.

Би одоо дөрвөн хүүхдийнхээ төлөө нөхрөө орхиж, шинээр амьдрахаар зориглоод байна. Одоогоор надад хэдэн хувцаснаас өөр зүйл байхгүй тул эхлээд ажилтай, орон байртай болоод хүүхдүүдээ өөр дээрээ авна. Хүүхдүүдээ хэзээ ч орхихгүй, харин энэ арчаагүй эрийг хаяж байгаа юм. Би заавал хөл дээрээ босож, түүнийг харамстал нь сайхан амьдарч харуулах болно.

Эмэгтэйчүүд бид эрх тэгш нийгэмд ингэж дээрэлхүүлж амьдрах ёстой гэж үү? Намайг буруутгахаасаа өмнө сэтгэлийг минь тунгааж үзээд санал бодлоо хэлээрэй.