Эртний Ромын эзэнт гүрний оршин тогтнолын бэлгэдэл болсон ариун галыг 30 жилийн турш манах үүрэгтэй охид ямар эрх ямба эдэлдэг байсан бэ? Мөн ариун журмаа алдсан тохиолдолд тэднийг яагаад цус гаргалгүй, газар доорх битүү өрөөнд амьдаар нь булж шийтгэдэг байсан тухай бодит түүх.
Эртний Ромын эзэнт гүрний түүхэнд хамгийн өндөр хүндлэл хүлээдэг атлаа хамгийн хатуу, харгис хуулиар амьдардаг байсан эмэгтэйчүүд бол Вестагийн онгон охид (Vestal Virgins) юм. Гэр бүл, голомтын дарь эх Вестагийн сүмд үйлчилдэг энэхүү 6 санваартан бүсгүйн гарт Ромын эзэнт гүрний хувь заяа оршдог гэж ромчууд итгэдэг байв. Тэдний цорын ганц бөгөөд хамгийн чухал үүрэг нь Ромын төв талбай дахь сүмд асаасан ариун галыг хэзээ ч унтраалгүй манах явдал байлаа.
Вестагийн онгон охидыг Ромын язгууртан гэр бүлүүдээс маш нарийн шалгуураар сонгон авдаг байв.
Хүүхэд наснаас эхлэх алба: Сонгогдсон охид ердөө 6–10 настай, бие бялдрын ямар ч өөгүй, эцэг эх нь хоёулаа амьд сэрүүн байх ёстой байв.
30 жилийн үйлчлэл: Сүмд орсон цагаасаа хойш тэд 30 жилийн турш онгон биеэ хадгалж, гэрлэхгүй байх ариун тангараг өргөдөг байжээ. Эхний 10 жилд нь зан үйлд суралцаж, дараагийн 10 жилд нь ариун галыг манах үндсэн үүргээ гүйцэтгэн, сүүлийн 10 жилд нь шинээр ирсэн залуу охидод багшилдаг байв.
30 жилийн хугацаа дууссаны дараа тэд сүмээс гарч гэрлэх эрхтэй болдог ч тухайн үед 40 орчим нас хүрсэн байдаг тул ихэнх нь сүмдээ үлдэхийг илүүд үздэг байжээ.
Эрчүүд ноёрхсон эртний Ромын нийгэмд эмэгтэйчүүд эрх мэдэлгүй байсан бол Вестагийн онгон охид бараг л эзэн хаантай дүйцэхүйц онцгой эрх мэдэлтэй байв.
Бүрэн бие даасан байдал: Тэд эцгийнхээ хараа хяналтаас бүрэн гарч, өөрийн нэр дээр хөрөнгө эзэмших, гэрээслэл бичих, шүүхэд гэрчийн мэдүүлэг өгөх онцгой эрхтэй цорын ганц эмэгтэйчүүд байлаа.
Амь аврах эрх: Хэрэв Вестагийн онгон охин гудамжаар явж байхдаа цаазын ял сонсоод явж буй гэмт хэрэгтэнтэй санамсаргүй таарвал тухайн хэрэгтнийг тэр дор нь өршөөж, суллах эрхтэй байв.
Халдашгүй дархан эрх: Тэдэнд гар хүрэх, доромжлох нь шууд цаазын ялтай гэмт хэрэгт тооцогддог байсан бөгөөд театр, гладиаторын тулаан үзэхдээ хамгийн хүндэт суудалд суудаг байжээ.
Асар их эрх ямба, хүндлэлийн цаана маш аймшигтай хариуцлага нуугдаж байв. Ромчуудын итгэл үнэмшлээр сүмийн ариун гал унтрах нь Ром хот сүйрэхийн дохио гэж үздэг байсан тул галыг алдсан санваартан бүсгүйг ахлах санваартан харанхуй өрөөнд ташуурдан шийтгэдэг байжээ.
Харин хамгийн аймшигтай шийтгэл нь онгон биеэ алдаж, эр хүнтэй ойртсон тохиолдолд оноогддог байв:
Эрэгтэйг нь ташуурдаж хөнөөх: Тухайн бүсгүйтэй холбогдсон эрэгтэйг Ромын төв талбай дээр олон нийтийн нүдэн дээр үхтэл нь ташуурдаж хөнөөдөг байжээ.
Яагаад бүсгүйг шууд цаазалдаггүй байсан бэ? Ромын хуулиар Вестагийн онгон охины цусанд хүрэх, түүнийг илдээр цавчих нь бурхдын хилэнг хөдөлгөх нүгэл гэж үздэг байв. Тиймээс тэднийг цус гаргалгүй хөнөөх харгис аргыг бодож олсон нь амьдаар нь булах явдал байлаа.
Газар доорх битүү өрөө: Шийтгэл хүлээсэн бүсгүйг хотын хаалганы дэргэдэх “Муу ёрын талбай” (Campus Sceleratus) гэх газарт ухсан газар доорх жижиг чулуун өрөө рүү шатаар буулгадаг байв. Тэрхүү харанхуй өрөөнд ор, асаасан дэнлүү, мөн өөрсдийгөө “бид түүнийг өлсгөж алаагүй” гэж зөвтгөхийн тулд жаахан талх, ус, сүү, оливын тос тавьдаг байжээ. Бүсгүйг өрөөнд ормогц шатыг дээш татан авч, нүхийг шороогоор дүүргэн тэгшилж, харанхуй, агааргүй орчинд аажмаар амьсгал хураахыг нь хүлээдэг байсан түүхтэй.